چهارشنبه 25 تير 1399

یادداشت ها

عکس

 
 
 

به گزارش رودبارزمین بیش از 100 نفر از مردم طایفۀ «شمبویی» در منطقۀ «جازموریان» در محاصرۀ سیل گیر افتاده‌اند. تالاب جازموریان در جنوب استان کرمان قرار دارد.

بارش‌های سیل‌آسا از دیشب آغاز شده و تاکنون ادامه داشته است. این بارش‌ها سبب طغیان رودخانۀ «هلیل‌رود» شده و سیلاب، مردمی را که در حاشیۀ تالاب جازموریان، در چادر و خانه‌های کپری اسکان داشتند، اسیر کرده است.

تا پیش از شروع بارش‌ها، مردم و مسئولان توانسته بودند با استفاده از یک دستگاه تراکتورِ سپاه ناحیۀ رودبار حدود 40 نفر از مردمِ گرفتار را از محاصرۀ سیل خارج و در مسجد اسکان بدهند. بارش‌ها سبب باتلاقی‌شدنِ زمین شده و دسترسی به حدود 100 نفر از مردم قطع شده است. این تعداد، عمدتاً زن و بچه هستند.

هیچ راهی نیست

علاوه‌ّبر خطرِ طغیان بیشتر و غرق‌شدن، مردمِ دربند از گرسنگی، تشنگی و سرما رنج می‌برند. یکی از افراد محلی به نام «مهردل نارویی»، برای جمع‌کردنِ مردم و آوردنشان به‌سمت نقطه‌ای که بشود از آن‌جا خارجشان کرد، از محاصرۀ سیل عبور کرده و خود را به منطقۀ بحران رسانده است. آخرین اطلاعاتی که از مردمِ دربند مخابره شده، با تلفن همراه «مهردل» بوده است. با اتمام شارژ تلفن همراه و خاموش‌شدنِ آن، این تنها راه ارتباطی با منطقه نیز قطع شده است.

مردم اطراف برای کمک به سیل‌زدگان و خروج آنان از محاصرۀ سیل به جازموریان رفته‌اند. اما منطقه باتلاقی است و فرایند کمک‌رسانی، به ماشین‌آلات سنگین نظیر تراکتور و لودر نیاز دارد.

«ایمان کهوری» که از کهنوج برای کمک به سیل‌زدگانِ جازموریان رفته می‌گوید: «مسئولان مدیریت بحرانِ استان کرمان در منطقه حاضر شده‌اند، اما براساس نظرِ غیرکارشناسی، امکانات را به نقطه‌ای برده‌اند که عبور و رسیدن به مردمِ گرفتار، از آن نقطه ممکن نیست. افراد آشنا به منطقه، این مسئله را به مسئولان مدیریت بحران گفته‌اند، اما آن‌ها لجبازی می‌کنند.»

تجهیزات هست، اما...

بنیاد سازندگی قرارگاه خاتم‌الانبیا سپاه نیز در منطقه حضور دارد. ایمان می‌گوید: «خودم رفتم و دو دستگاه لودر و یک دستگاه تراکتور را در سولۀ این قرارگاه دیدم. اما یکی از  مسئولین مرتبط با ماشین‌ها می‌گوید تراکتور خراب است و لودرها هم متعلق به بخش خصوصی هستند. اما مردم منطقه می‌گویند تراکتور تا آخرِ وقت دیشب مشغول به کار بوده. خصوصی‌بودن یا دولتی‌بودنِ لودرها هم در این شرایط بحرانی چه اهمیتی دارد. نمی‌شود دست روی دست گذاشت.»

خدمتِ نمایشی

علاوه‌ّبر «لجبازی»، مسابقۀ «نمایشِ رسانه‌ای» مانع دیگری برای خدمت‌رسانی به مردم و آزادی آن‌ها از بند سیل است. گرفتنِ عکس و بارگذاری در شبکه‌های مجازی و ارائۀ گزارش‌های غیرواقعی یا مبتنی‌بر پوشاندنِ واقعیت‌ها، ذهنیتی غیرواقعی درمیانِ مسئولان میانی و رده‌بالا ایجاد کرده است. ایمان می‌گوید: «کار به جایی رسیده که مسئولان مدیریت بحران که از استان به این‌جا آمده‌اند، بیشتر از این‌که به فکر آزادی مردم از بند سیل باشند، به این می‌اندیشند که چه تصویری از آن‌ها در شبکه‌های مجازی منتشر می‌َشود. شاید نقدهایی که مردمِ حاضر در منطقه با عکس‌ها و پست‌هایشان به عملیات امداد وارد می‌کنند باعث تشدیدِ لجبازی آن‌ها شده است. مسئولان محلی و مردمِ آگاه به وضع منطقه، نقطه‌ای را که برای دسترسی به مردم مناسب‌تر است، به آن‌ها نشان داده‌اند، اما آن‌ها لجبازی می‌کنند و همۀ امکانات را در جایی به کار گرفته‌اند که فایده‌ای ندارد. همین هم باعث شده شرایط هر لحظه سخت‌تر شود.»

اطلاعاتِ غلط یا مخدوش

فرماندار شهرستان رودبار جنوب، «عطا ناوکی»، در گفت‌وگوی امروزش، شنبه 5 فروردین، با خبرگزاری ایرنا (این‌جا) گفته «عصر روز گذشته در دو عملیات جداگانه، به‌ترتیب یگ گروه 50نفری و یک گروه 25نفری را از محاصره سیلاب نجات دادند» و «در مسجدی در فاصلۀ 10 کیلومتری شهرستان رودبار جنوب اسکان داده شدند و امکانات اولیه شامل خوراک و پوشاک به آن‌ها تحویل داده شد».

افرادی که روز گذشته از محاصرۀ سیل بیرون آورده شده‌اند، در مسجد تکل‌حسن اسکان یافته‌اند. مطلعان می‌گویند عملیاتی در کار نبوده و این مردم محلی بوده‌اند که تعدادی از مردمِ گرفتار را نجات داده‌اند. تعداد نجات‌یافتگان هم 39 نفر بوده. امکاناتی هم که در اختیار این عده قرار گرفته، پتو و نان بوده است. علاوه‌بر این‌ها، «چندین بار با مسئول محلی تماس گرفته‌اند و خواسته‌اند که مردم را به خانه‌هایشان بفرستد. اما کدام خانه؟! ظاهراً نمی‌خواهند هیچ‌گونه تجمعی وجود داشته باشد. وضع اسکان این افراد نیز مناسب نیست. از دیشب تا الآن به آن‌ها فقط نان داده‌اند.»

آیا باید این نحو اطلاع‌رسانی را درراستای دستاوردهای نمایشی تلقی کرد؟

چه اشکالی دارد؟

عمده‌ترین مسئله‌ای که با این نحوۀ اطلاع‌رسانی و گزارش‌دهی ایجاد می‌شود، شکل‌گیریِ ذهنیتِ آرام‌بودن و تحت‌کنترل‌بودنِ اوضاع است. رسانه‌ها و مسئولانِ بالادستی، از دریچۀ همین اطلاعات و گزارش‌ها با واقعه روبه‌رو می‌شوند. اگرچه وظیفۀ رسانه‌ها و مسئولان، هردو، این است که از صحت اطلاعاتِ ارسالی مطلع شوند و حتی تدبیری مانند حضور در محل واقعه، برای درک درست‌تر و واقعی‌ترِ شرایط است، اما عموماً این اتفاق نمی‌افتد و همین اطلاعات است که اساسِ امدادرسانی را شکل می‌دهد.

اوضاع در حال حاضر چگونه است؟

مردمی که توسط مهردل نارویی جمع شده و راهیِ نقطۀ مطلوب برای عبور از محاصرۀ باتلاق‌گونۀ جازموریان شده‌اند، برای خروج به ماشین‌آلات سنگین نیاز دارند؛ به‌علاوۀ مدیریتی که ورای لجاجت‌های شخصی و دستگاهی، بهترین مسیر را برای خروج این عده انتخاب کند.

مردمی که اسکان داده شده‌اند نیز به توجه بیشتری نیاز دارند. خوراک و پوشاک مناسب، حداقل نیازهای چنین شرایطی است.

علاوه‌بر این‌ها و شاید مهم‌تر از همه، شناسایی افرادِ دیگری هستند که ممکن است گرفتار باشند. بزرگِ طایفۀ شمبویی می‌گوید: «طبق جدیدترین اطلاعاتی که به دست ما رسیده، علاوه‌بر گروهی که درحال خروج از جازموریان هستند، حداقل 50 نفر دیگر در محاصرۀ سیل مانده‌اند.» واژۀ «حداقل» نشان می‌دهد شناسایی درستی از اوضاع به عمل نیامده. شرایط اسکانِ مردم در حاشیۀ جازموریان، کار شناسایی را دشوار می‌کند. پراکندگی جمعیت و دشواریِ شرایط اقلیم، می‌طلبد که کار این شناسایی به مردمِ مطلع و مسئولان محلی واگذار شود. این اعتماد به مردم و مسئولان محلی درخصوص راه‌حل‌های بحران هم مفید است. کمااین‌که اطلاعاتِ مسئولان ستاد مدیریت بحران استان کرمان، دربارۀ نقطۀ مناسب برای عملیاتِ شکستن محاصرۀ سیل، اطلاعات نادرستی بوده و براساسِ آن، تصمیم غلطی اتخاذ شده است.

ایمان، شاهدِ کهنوجیِ ماجرا، می‌گوید: «مردم بیشتر چوبِ گزارش‌های فرمالیته و غیرواقعیِ مسئولان را می‌خورند. همه باید بدانند که این‌جا اوضاع آن‌گونه که منعکس می‌شود نیست. اگر دیشب اقدام می‌شد، کار به بهترین نحوی انجام می‌شد؛ اما اقدام درخوری صورت نگرفت. با بارش‌های دیشب و امروز، سطح آب مدام بالا می‌آید. امشب، تنها فرصتِ ممکن است. شاید همین الآن هم دیر شده باشد!»

 میدان شاهد 12 عکس، چهارراه مصلی 8 عکس، چهاراه مسجدالرسول 4 عکس و ........
عکس هایی که جوان مانده اند. قهرمانانی که امنیت امروز ما نتیجه ابهت آن روزهای آنهاست. دوستشان داریم و دلمان می گیرد وقتی عابری سرش را بیرون بیاورد و به طعنه بگوید اینجا شهر است یا گلزار شهدا!!
بی هیچ قاعده و معیاری با اندازه ها و طرح های متفاوت جا به جای شهر تابلوهای بزرگ از عکسهای شهدای شهر و روستاهای اطراف دیده می شود و البته این اتفاق مبارکی است که در شهر، چشممان به عکس قهرمانان مان بیفتد اما موضوع وقتی قابل تامل می شود که می بینیم اگر ما خیلی بیشتر از آنچه الان هست هم عکس شهید در معابر شهر نصب کنیم ،هنوز خانواده هایی هستند که به دلیل مشکلات مالی از عهده ساخت تابلوهای گرانقیمت و بزرگ و چاپ بنر آن بر نمی آیند و با دیدن اینهمه عکس با خود می گویند چرا عکس شهید ما  نباید بر یکی از این صدها تابلو باشد؟
باید برای نمایش عکس قهرمانانی که هرگز هوای دیده شدن در سرشان نبود فکری اساسی کرد که خدای ناکرده علاقه شدید ما به آنها موجب وهن مقامشان نشود . برای این منظور پیشنهاداتی به شهرداری محترم می دهیم و البته که صلاح مملکت خویش خسروان دانند.
1 -
طرح جامعی توسط شهرداری تحت عنوان ساماندهی تمثال شهدای عزیز ارایه شود که بر اساس آن، مکان های مشخصی برای تبلیغ فرهنگ ایثار و شهادت در نظر گرفته شود. بدون افراط و تفریط
2 -
سازه هایی که قرار است عکس شهدا بر آن نصب شود از طرح هنری و شکیل بهره برده و همسان و متحد الشکل ساخته شوند.
3 -
مدیریت ساخت و نصب و تعییین محل و تعدد تابلوها بعهده شهرداری باشد
4 -
به پاس جانفشانی شهدای عزیز، ترتیبی اتخاذ شود که عکس همه شهدا در فواصل زمانی معین به نمایش در آید نه فقط شهدایی که بازماندگانشان توان و تمکن مالی دارند. به این معنی که سازه هایی محدود و شکیل در شهر باشد اما به نوبت عکس شهیدان بر آنها نصب شود.
بدیهی است در صورت عدم سازماندهی، رفته رفته به دلیل تعلق خاطر خانواده های محترم شاهد به عزیزانشان، آنقدر تابلو عکس ها زیاد می شوند که خدای ناکرده ممکن است تجمع بی رویه اشان باعث وهن مقام شامخ آن بزرگواران بشود.احمد یوسف زاده

رنج دانش آموز قلعه گنجی که هزینه تخلیه چشم آسیب دیده اش را ندارد

-          چشم این دانش آموز در مدرسه دچار آسیب شده است

گوشه ای از اتاق کز کرده. چشمانش ورم کرده و آماسیده است. توان راه رفتن ندارد چون هم درد چشم امانش را بریده و هم اینکه بیناییش با این چشمان ورم کرده مشکل شده است. زکریا سالاری دانش آموزی که این روزها باید در مدرسه به درس و مشق خود سرگرم باشد، در خانه نشسته است چون امکان تحصیل با چشمانی که دایما عفونت دارند غیرممکن است. زکریای دانش آموز کلاس پنجمی دراردیبهشت ماه 95 در حیاط مدرسه شان در قلعه گنج توسط دانش آموز دیگری مورد اصابت جسمی به چشمش قرار گرفت. در اثر شدت ضربه همان دم غش کرده و با کمک بچه ها بهوش که می آید متوجه آسیب دیدن شدید چشمش می شود. چشم آسیب دیده هر روز بدتر می شود و پدر کارگرش با صرف هزینه در حد توانش او را به دفعات نزد چشم پزشکان شهرهای کرمان، بندرعباس و زاهدن می برد. اما همه دکترها گفتند عدسی چشم زکریا پاره شده، غیر از تخلیه چشم کار دیگری نمی شود برای زکریا انجام داد. چاره ای غیر از تخلیه نیست. فقر خانواده باعث شده در طول این 6 ماه گذشته از عهده هزینه حداقل 20 میلیون تومانی عمل تخلیه چشم زکریا بر نیایند. پدرش می گوید به هر دری زدم نمی شود، نمی توانم این هزینه زیاد را تامین نمایم. متاسفانه اینروزها با گذشت 6 ماه از این حادثه چشم دیگر زکریا هم دچار عفونت شده و اگر کسی به داد او نرسد این بچه دوازده ساله نابینا می شود. پدر زکریا می گوید: اموزش و پرورش باید به ما کمک می کرد چون این اتفاق در مدرسه برای فرزندم افتاده است اما در طی این مدت فقط 100 هزار تومان از هزینه را آموزش و پرورش قلعه گنج متقبل شده است که بیش از این انتظار داشتیم. او می گوید: هیچ یکی از مسئولان به داد ما نرسیدند. فرزندم دارد بیناییش را از دست می دهد و جلو چشمانم پر پر می زند اما دستم خالی است و نظاره گر هستم. پدر زکریا که بیمار دیگری هم روی دست دارد می گوید: پدرم نیز از آزادگان جنگ تحمیلی است و به دلیل شیمیایی شدن از ابتدای آزادی از اسارت با بیماری سخت دسته و پنجه نرم می کند و ما دایما مراقب او بوده ایم. پدر زکریا حق دارد از مسئولان گلایه کند چون به گفته او، نوجوانی اش را به جای درس خواندن به مراقبت از پدر ایثارگر بیمارش پرداخته وگرنه نه الان او نیز اگر درس خوانده بود می توانست برای خودش کسی باشد و از حقش دفاع کند و به کمک پسرش بشتابد، اما الان فقیر است و دستش تهی . مسئولان و مردم خیر به این خانواده کمک کنید.ادیب حیدری/

نماینده رودبار، قلعه گنج، منوجان، فاریاب و کهنوج در مجلس گفت: در شهرستان های جنوب استان کرمان در همه زمینه های توسعه پایین ترین شاخص های کشوری را داریم.

به گزارش ایسنا، "احمد حمزه ای" صبح امروزدر جلسه شورای توسعه و برنامه ریزی استان کرمان اظهار کرد: استان کرمان در این دولت فرصت خیلی خوبی برای برداشتن گام های بزرگ دارد چراکه نیروهای خوبی در هر سه قوه داریم.

وی افزود: در استان نیز استاندار دیدگاه های خوبی دارد و توانسته هماهنگی و همدلی خوبی در استان به وجود آورده و روحانیت با ایشان همراه می باشند.

حمزه ای در ادامه تصریح کرد: متاسفانه در گذشته توسعه استان کرمان نامتوازن بوده و در شهرستان های جنوبی در همه زمینه های توسعه پایین ترین شاخص های کشوری را داریم.

وی بیان کرد: استاندار در این دولت تلاش کرده جنوب را مقداری به شمال استان نزدیک کند و امیدواریم مدیران اجرایی استان نیز با حسن نیت بیشتری به جنوب نگاه کنند.

نماینده مردم شهرستان های جنوب استان کرمان در مجلس گفت: کل زیرساخت ها در جنوب ضعیف هستند و هنوز در برق، جاده، مخابرات و آب واقعا مشکل داریم و تقریبا در تابستان همه مناطق ما با افت ولتاژ برق مواجه می باشند.

وی افزود: نیاز است پست 132 کیلوولت در پل بهادرآباد ایجاد و چهار پست فوق توزیع در چهار شهرستان قلعه گنج، منوجان، فاریاب و رودبار احداث شود.

حمزه ای در پایان اظهار کرد: از حضور خوب مردم کرمان در سرشماری اینترنتی و رتبه 12 استان در این حوزه تشکر می کنیم و مسوولان باید به سرشماری توجه کنند، زیرا اطلاعات و آمار زیربنای برنامه ریزی برای کشور است.

رودبارزمین/ دکتر زهرا احمدی پور مدیرکل تقسیمات کشوری وزارت کشور پنج شنبه گذشته به شهرستانهای جیرفت و عنبرآباد سفر کرد. در این سفر یکروزه که با پیگیری نماینده مردم شهرستانهای جیرفت و عنبرآباد رقم خورده بود از برخی روستاها و بخش های توابع این دو شهرستان بازدید بعمل آمد تا روند ارتقاء این مناطق به صورت قانونی در دستور کار قرار گیرد. مدیرکل تقسیمات کشوری در این بازدید گفت: وقتی در وزارت کشور قرار است تغییرات تقسیمات کشوری در سطح استانها انجام شود یک فرایند کاری باید طی شود که بخشی از آن بازدید از منطقه و ارزیابی ظرفیت ها و تطبیق آن بر اساس چارچوب های قانونی است. وی گفت: بازدید کمک می کند دید مناسبتری نسبت به مناطق پیدا کنیم و در بررسی ها قدرت دفاع بیشتری داشته باشیم چون آن نقطه را از نزدیک دیده ایم. احمدی اضافه کرد: وقتی بازدید میدانی و بررسی های لازم انجام شد، مراحل را برای ارزیابی به دولت ارائه می دهیم. وی با بیان اینکه تلاش دولت بردن توسعه به مناطق دوردست می باشد، اظهارامیدورای کرد: نتایج بحث و چارچوب هایی که آماده می شود مقدمه ای باشد برای ارتقای مناطقی که در جیرفت و عنبرآباد استحقاق بخش شدن و شهر شدن را دارا هستند.

یحیی کمالی پور نماینده مردم جیرفت و عنبرآباد در مجلس شورای اسلامی در این بازدید با بیان اینکه یکی از دغدغه های ما این بود که مسئولان شناخت لازم را از منطقه ندارند، افزود: بر همین اساس از مدیرکل تقسیمات کشوری درخواست بازدید از منطقه را کردیم که با این بازدید من معتقدم مردم جیرفت و عنبرآباد به خواسته های به حق خود در بحث تقسیمات کشوری می رسند. وی افزود: در حوزه عنبرآباد ؛ امیرآباد نظریان، جهادآباد و حاجی آباد و در حوزه جیرفت؛ اسماعیلیه سفلی و حسین آباد دهدار شرایط ارتقاء به شهر را دارند و همچنین علی آباد و اسفندقه در جیرفت نیز قابلیت ارتقاء به بخش شدن را دارا می باشند که البته نظر و تصمیم مسئولان مهم است.

تمام روستاهایی که در سنوات گذشته از اسفندقه جدا و به ارزوئیه الحاق شدند، دوباره به اسفندقه برگردانده شدند

همچنین بنا به گفته مدیرکل تقسیمات کشور در اسفندقه ، مناطقی که در تقسیمات کشوری سنوات گذشته از بدنه اسفندقه جدا شده و به ارزوئیه الحاق شده اند، دوباره به دهستان اسفندقه بازگردانده شده اند. از جمله باغ برج و...

مطالب ویژه